Kırmızı

Elinde bir kalem vardı, “Ne yapacaksın onunla?” dedim, çantasından büyük boy bir resim defteri çıkardı ve “Kara kalem çalışması.” dedi. Ama enlindeki kalem kırmızıydı. Ona kalemin kırmızı olduğunu söylemedim. Mesele kalemin kırmızı olması değildi kara kalem çalışmasının kırmızı kalemle yapılamayacak olmasıydı. Ben bir ressam değilim ama bunu ilk okulda resim dersi alan herkes bilirdi zaten.

Pencereden gelen güneş yüzüne vuruyordu. Güneş ışıkları o gün ona özel hizmet veriyor gibiydi. Siyah saçları güneşe aldırış etmiyordu. Gözlerinden bahsetmeyeceğim çünkü gözlerini daha fazla kişi bilsin istemiyorum. Sağ tarafta, burnu ve dudağının birleştiği yerde kırmızı bir beni vardı ve o ben tam olması gerektiği yerdeydi. Elindeki kalemden daha kırmızıydı, belki de güneş ışıklarındandı kızıllığı. Yüzünde eleştirilebilir hiç bir şey yoktu. Bu yüzü saatlerce izleyebilirdim ve böyle görünürken onun istediği her şeyi yapabilirdim hem de her şeyi.

O an resim çizmesini izlemiyordum, ne çizdiğini umursamadım bile. İnsan hayatında kaç kez böyle bir güzelliğe bu kadar yakından bakabilirdi ki? O an yüzünün her milimetresini hafızama kazımakla meşguldüm. Resmi çizerken mimiklerini kullanıyordu. Sanki resmi eliyle değil, mimikleri ile çiziyordu.

“Bitti” diye fısıldadı. Kulağımda emberiza sahari kuşu ötmüş gibi yankılandı bu ses. Kağıda dönüp baktığımda  küçük bir kuş vardı, kırmızıydı. Kendinden daha koyu kırmızı bir dala konmuş bir kuş. “Uçabiliyor mu?” diye sordum, “bilmiyorum” dedi. “uçabilsin” dedim “yoksa böylesi güzel bir kuşa yazık ederler.” Bana döndü ve ufak bir tebessüm belirdi yüzünde. Güle konmuş bülbül gibi göründü gözüme; “Uçmak önemli değildir bir kuş için önemli olan nereye konduğudur.” Dedi. Bende anlamsız buldum ama bozmadım onu söylediklerini ama olsun. O bir şair değildi bir ressamdı.

 Resim bittiğinde önce gözleri bana döndü sonra kafası. “Ne görüyorsun?” dedi. “hiç bir şey” dedim, güldü. “Sen ne görüyorsun?” dedim. “Hiç, kırmızı bir kuş” dedi yüzünde ki tebessümle.